زندانیان
چرا ما نمیمییریم؟ /عمادالدین باقی
باور کنید نمیخواهم آرامشتان را برهم بریزم. نمیخواهم اشکتان را بر گونهها جاری ببینم. نمیخواهم دیگران را در اندوه خویش شریک سازم به همین روست که چند سال است این کلمات را در جان خسته خود ریختهام اما دیگر اینجان هم به لب رسیده است و یاری میخواهد. از چند سال پیش که آگاه شدم دخترکی از کودکی و در سن ۱۲ سالگی از ۱۳۶۹ یعنی همان زمان که من و شمایانی سودای عشق و زندگی داشتیم یا در تدارک تشکیل خانواده بودیم، در دیاری دیگر در زندان رشت بسر میبرد و تا امروز (که حدود ۲۲ سال میگذرد) هنوز در قفسی ناعادلانه است. |
|
|






یادداشت زیر بیش از دوسال پیش در جریان بازگشت از سفر رشت و ناکامی دوباره در گشایش طلسم شوربختی صغری و در حال و هوای اندوه قلمی شد. اینک خبر شادی بخش منع قانونی اعدام کودکان زیر۱۸سال انگیزهای شد برای یادآوری حال و روز صغری، بل نگاه متولیان را بدو منعطف وسردی سجن پایان وگرمای زندگی در آغوشش گیرد.
خبرگزاری هرانا - در پی تائید رسمی صدور حکم اعدام در دیوان عالی کشور برای دو زندانی سیاسی، زانیار و لقمان مرادی و بطبع داستان پردازی های کلاسیک دستگاه امنیتی در چگونگی بازداشت و اتهامات مطروحه که در رسانه حکومتی به صورت گسترده درج شده است، زانیار و لقمان مرادی با انتشار نامه ای سرگشاده خطاب به افکار عمومی ضمن رد این نوع اتهامات و شرح برخی ناگفته های این پرونده و چگونگی ابلاغ حکم به ایشان در زندان خواهان اعاده دادرسی در یک روند قضایی سالم شدند.
استوار ابراهیم محمدیان، افسر نگهبان؛
خبرگزاری هرانا - جواد علیخانی، فعال دانشجویی هم اکنون بیش از ۳۰ ماه است که در بند ۳۵۰ زندان اوین حضور داشته و پیش از این نیز سابقه حبس در زندانهای سپیدار و کارون را دارد. وی از جمله دانشجویان آزادی خواهی ست که قربانیِ تفکرِ دانشجو ستیزیِ جمهوری اسلامی گشته است.
موضوعی که من را بر آن داشت مطلب پیش رو را به نگارش درآورم، خواندن بخشی از خاطراتی ست که سارا شورد چندی پیش در روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز نوشت. سارا شورد یکی از سه خبرنگار و کوهنورد آمریکایی ست که در ۸ مرداد ماه ۱۳۸۸ (۳۱ جولای ۲۰۰۹) توسط نیروهای امنیتی تحت اختیار دولت ایران، در مناطق مرزی غرب ایران دستگیر شده بودند.



